De tram die het dorp even verbond met de regio
Op een koude januaridag in 1910 kwam er een stoomtram op gang die kleine Limburgse kernen met elkaar moest verbinden. De lijn Maaseik–Molenbeersel (meter‑spoor, 1000 mm) maakte deel uit van een netwerk van buurtspoorwegen dat landbouwers, markthandel en forenzen een betaalbare verbinding bood met grotere stations en markten. De exploitatie begon onder lokale maatschappijen en viel vanaf 1925 onder de NMVB, de Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen.
Route, techniek en dienstregeling
De tramlijn liep vanaf Maaseik richting Molenbeersel en had aansluitingen of doorverbindingen richting Stramproy en Weert; sommige trajectdelen kenden tijdelijke onderbrekingen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het was een smalspoorlijn met zowel personen‑ als goederendiensten; dienstregelingen uit de jaren 1920–1930 tonen meerdere dagelijkse ritten die landbouwproducten en reizigers bedienden. Lokale haltes lagen dicht bij dorpskernen, zodat ook kleine handelsplaatsen profiteerden.
Leven met de tram: korte bloei, snelle neergang
Voor Molenbeersel betekende de tram een korte periode van verhoogde bereikbaarheid: boeren konden sneller naar markten, scholieren en arbeiders bereikten omliggende plaatsen en kleine handel floreerde. Maar de economische realiteit veranderde snel: de opkomst van autobussen en vrachtwagens, stijgende exploitatiekosten en veranderende vervoerspatronen maakten veel tramlijnen onrendabel. De aftakking Molenbeersel–Stramproy stopte al in 1934 voor passagiers; de hoofdverbinding Maaseik–Molenbeersel werd in 1937 gesloten.
Sporen en bronnen: wat resteert er nu?
Fysieke sporen van de tram zijn schaars: rails werden opgebroken, taluds ingepolderd en haltes verdwenen. Wel bestaan er foto’s en dienstregelingen in lokale archieven en bij tramhistorici die het netwerk documenteerden; een foto uit 1927 illustreert het materieel en de stedelijke haltes op het traject Weert–Maaseik. Voor wie wil reconstrueren: het stadsarchief van Maaseik en gespecialiseerde verzamelingen (NVBS, particuliere tramhistorici) bewaren dienstregelingen, kaarten en foto’s.
Waarom het verhaal van de tram blijft tellen
De tramlijn naar Molenbeersel is een klein hoofdstuk in de grotere transitie van lokaal spoor naar wegvervoer, maar het vertelt veel over hoe platteland en marktstad elkaar bereikten vóór de auto‑economie. De korte levensduur van de lijn (1910–1937) markeert een periode van technologische experimenten en snelle maatschappelijke verandering — een herinnering aan hoe infrastructuur dorpen tijdelijk kon transformeren.
Met dank aan Wim Kusee en Cor Tubée
Foto: Beeldbank GAW 2388 en Heemkundige Kring Kinrooi
Bart Ebisch van het blad ‘
Bij de telling in 1869 woont het gezin Janssen-Nielissen nog steeds in dezelfde woning, al is het adres intussen Zandberg 530 geworden. In 1890 is dit ook nog het geval. Leonardus Janssen overlijdt in 1899.
Overgrootvader Piet trekt in het gehucht ‘Op den Boosch’ in bij zijn schoonmoeder, de weduwe Martina Hesen-Beurskens, die daar op een boerderijtje woont met haar vijf (nog) ongetrouwde kinderen. In 1905 keert Piet weer terug naar de Zandberg, waar hij op de Veegtes gaat inwonen bij een neef en nicht van zijn overleden vrouw Wilhelmina. In 1906 hertrouwt Piet met Maria Berghs. Ze gaan wonen op ‘De Keup’ in een boerderij die ze gekocht hebben van de ouders van Maria. De vader van Maria wordt Pruis-Naad genoemd en omdat Piet in het huis van Naad gaat wonen wordt hij op de Keup 
Grensland-medewerker Ali Schöneburg had al ervaring met muziek voordat hij het Grensland-kerstlied opnam. In 1972 was Schöneburg lied van de Hoarder Cheeks, ze maakten o.a. een single met als titel ‘Call Sacramento’, een jaar later gevolgd door het nummer ‘geh voran’. In 1974 weer een single in het Nederlands met ‘Gezellig zijn, gezellig doen’. Voor die gelegenheid vervingen ze de naam ‘Hoarder Cheeks’ in ‘Toni Arens & Co’. Het gezelschap bestond naast Schöneburg uit Helmut Werner, Klaus Hölter, Peter Prassny, Stefan Domanicki en Hajo Muckel die later vervangen werd door Bernd Conrads.
In de jaren negentig werkte Schöneburg als muzieksamensteller voor dressuurpaarden die als onderdeel een kür op muziek rijden. Hij werkte niet voor de minste amazones, zoals o.a. Anky van Grunsven en div. dressuurruiters in binnen- en buitenland. In een artikel in het NRC Handelsblad van 1 augustus 1994 laat hij de verslaggever optekenen dat hij nachten wakker kan liggen van alles rondom de muziek die hij gemaakt heeft, of wel kloppend is. “Mijn vrouw zegt op een bepaald moment dat ik er een streep onder moet zetten”, zo vertelde Schöneburg. Van Grunsven won vele titels mede dankzij de muziek die Ali speciaal voor haar samenstelde.
De geboorte van ‘Dat is Molenbeersel’
Radio Speedway
Radio Tivoli
Janssen en de Arbeidseinsatz
Op 3 maart 1945 werd Rheinhausen bevrijd. De divisie waar Janssen werkte werd diezelfde dag opgeheven, echter Johannes Janssen was verdwenen zo blijkt uit archiefonderzoek. Janssen was weggevlucht van de dwangarbeid. Hij was in soldatenkledij van het Britse leger gevlucht uit Duitsland. Hij was ver weg van Rheinhausen en zat in Cherbourg-en-Cotentin, in het Franse Normandië. Hij was rond oktober 1944 weggevlucht en wilde naar Engeland toe. Maar hij strandde in Normandië. Hier trouwde hij op 15 januari 1945 met de Française Augustine Kollofel (1909-1977) die hij kort daarvoor had leren kennen. Koloffel was een geboren Parisienne die uit een eerder huwelijk (1931-1942) met Jules Hostein uit Parijs een dochter, Marie had. Johannes laat zich op 19 november 1945 officieel uit zijn woonplaats Nijmegen uitschrijven en gaat in het Franse Cherbourg wonen.
De twee broers Hendrik en Jan Lenders worden extra gekoppeld als Arnold Lenders, oudste van de negen kinderen van herbergier Hendrik, in 1831 trouwt met zijn 24 jaar jongere nicht Petronella Lenders, dochter van brouwersknecht Jan Lenders. Zij krijgen voor dit huwelijk dispensatie uit Rome.