Auf Achse

Auf Achse was een Duitse televisieserie van de ARD die tussen 1978 en 1996 werd uitgezonden. In totaal verschenen 86 afleveringen, meestal in het vooravondprogramma. De reeks draaide om het leven van twee vrachtwagenchauffeurs die met hun truck door Europa en het Midden-Oosten reisden. De combinatie van avontuur, realistische situaties en internationale locaties maakte de serie tot een van de bekendste Duitse wegtransport drama’s van zijn tijd.

Het concept voor de serie kwam van Georg Feil. Samen met regisseur Hartmut Griesmayr en cameraman Joseph Vilsmaier werkte hij het idee uit tot een productie die het echte leven van langeafstandschauffeurs zo nauwkeurig mogelijk wilde weergeven. Dat betekende dat niet alleen de verhalen geloofwaardig moesten zijn, maar ook de handelingen, rituelen en gewoontes van truckers. Om dat te bereiken werd de ervaren chauffeur Engelbert “Orient Berti” Teischl uit Freising aangetrokken als adviseur voor de eerste reeks. Teischl reed zelf regelmatig naar het Midden-Oosten en wist precies hoe het werk er in de praktijk uitzag. Hij begeleidde de crew en acteurs zodat bewegingen, procedures en omgangsvormen authentiek overkwamen.

De casting van de hoofdrollen bleek een uitdaging. De makers zochten twee acteurs die niet alleen geloofwaardig konden spelen, maar ook daadwerkelijk een vrachtwagen konden besturen. Voor de rol van Franz Meersdonk werd uiteindelijk Manfred Krug gekozen, die kort daarvoor vanuit de DDR naar West-Duitsland was overgekomen. Zijn tegenspeler, Günther Willers, werd vertolkt door Rüdiger Kirschstein. Samen vormden zij het duo dat de serie zijn herkenbare gezicht gaf.

Authenticiteit stond centraal in vrijwel alle aspecten van de productie. De opnames vonden plaats in de landen waar de verhalen zich afspeelden, en de lokale bevolking sprak meestal in de eigen taal. Er werden geen ondertitels gebruikt, omdat de makers de kijker het gevoel wilden geven echt in een andere cultuur te zijn. Ook bij de voertuigen werd gestreefd naar echtheid. Teischl stelde voor de eerste zes afleveringen zijn eigen Volvo F12 trekker ter beschikking, een truck van zijn bedrijf Tour Trans. Daarnaast werd een blauwe Mercedes-Benz NG 1632 gebruikt, die door Mercedes-Benz als leenvoertuig werd aangeboden.

De serie werd vaak vergeleken met de Amerikaanse productie Movin’ On (in het Duits bekend als Abenteuer der Landstraße), die tussen 1974 en 1976 in de Verenigde Staten liep en vanaf 1978 ook in Duitsland werd uitgezonden. Beide series draaiden om het leven van truckers, maar Auf Achse onderscheidde zich door zijn Europese en internationale setting en de nadruk op realistische situaties.

Door de combinatie van avontuur, cultuurverschillen, technische details en menselijke verhalen groeide Auf Achse uit tot een cultklassieker. De serie gaf een uniek inkijkje in een beroep dat normaal gesproken buiten beeld bleef en wist een breed publiek te boeien met zijn mix van spanning, humor en echtheid.

Löwenzahn

Löwenzahn – letterlijk vertaald als Paardenbloem – is een van de meest iconische educatieve kinderprogramma’s uit Duitsland. De serie werd ontwikkeld door de ZDF en ging op 7 januari 1979 van start onder de oorspronkelijke titel Pusteblume. Door problemen met de naamrechten werd de titel in 1981 gewijzigd naar Löwenzahn, de naam waaronder het programma uiteindelijk beroemd zou worden.

Gedurende meer dan vijfentwintig jaar werd Löwenzahn gedragen door één centrale figuur: Peter Lustig. Met zijn kenmerkende tuinbroek, rustige stem en nieuwsgierige houding wist hij generaties kinderen te boeien. Lustig presenteerde de serie tot eind 2005, waarna hij zich begin 2006 om gezondheidsredenen terugtrok. Zijn vertrek markeerde het einde van een tijdperk, maar de serie kreeg een nieuwe impuls toen Guido Hammesfahr het stokje overnam. Onder de naam Frits Fuchs werd hij het nieuwe gezicht van Löwenzahn, waarmee de reeks een frisse start maakte zonder haar oorspronkelijke charme te verliezen.

De populariteit van Löwenzahn bleef niet beperkt tot het televisiescherm. Door de jaren heen verschenen er meerdere computerspellen gebaseerd op de serie, waarin kinderen op speelse wijze konden leren over natuur, techniek en wetenschap. Daarnaast werden er twee speelfilms uitgebracht: Die Reise ins Abenteuer en Verblüffende Entdeckung in Bärstadt. Deze films borduurden voort op de thema’s van de serie en brachten de vertrouwde personages naar een groter verhaalformat.

In Nederland is Löwenzahn het best te vergelijken met Het Klokhuis van de NTR. Beide programma’s richten zich op kinderen in de basisschoolleeftijd en hebben als doel om complexe onderwerpen begrijpelijk en aantrekkelijk te maken. Löwenzahn legt daarbij de nadruk op wetenschap, met speciale aandacht voor biologie en ecologie. De serie behandelt uiteenlopende thema’s: van dieren en planten tot milieuvraagstukken, techniek, voeding, cultuur en zelfs astronomie.
Wat Löwenzahn onderscheidt, is de verhalende vorm waarin de informatie wordt aangeboden. De afleveringen spelen zich af in een herkenbare leefwereld, waarin terugkerende personages een belangrijke rol spelen. Zo is er buurman Paschulke, die vaak onbedoeld aanleiding geeft tot nieuwe ontdekkingen. Ook familieleden van de hoofdpersonages – zoals de tante van Peter of de zus van Frits – verschijnen regelmatig in beeld. En natuurlijk is er Keks, de hond van Frits, die met zijn vrolijke aanwezigheid een vaste plek in de serie heeft veroverd.

Hoewel Löwenzahn in Duitsland een begrip is en ook in andere landen bekendheid geniet, heeft de serie nooit een officiële uitzending gehad op de Nederlandse televisie.

Neues aus Uhlenbusch

Neues aus Uhlenbusch was een Duitse kinder- en jeugdserie die het leven in een Noord-Duits boerendorp op charmante en herkenbare wijze in beeld brengt. De reeks bestaat uit veertig afleveringen en werd tussen 1977 en 1982 geproduceerd en uitgezonden door het ZDF. De serie groeide uit tot een geliefde klassieker, vooral door de authentieke sfeer, de kinderlijke verwondering en de humor die in elke aflevering terugkeerden.

Hoewel Uhlenbusch een verzonnen dorp is, werd de serie opgenomen in verschillende echte Noord-Duitse plaatsen. Onder meer Rehburg-Loccum, Wiedensahl, Evessen, Bornum am Elm, Königslutter am Elm, Schöningen en Räbke vormden het decor voor de verhalen. Deze landelijke dorpen gaven de serie een geloofwaardige en herkenbare uitstraling: zandwegen, boerderijen, oude schuren en uitgestrekte velden bepaalden het beeld. Voor veel kijkers voelde Uhlenbusch daardoor als een plek die echt had kunnen bestaan.

Interessant genoeg bestaan er daadwerkelijk twee plaatsen met de naam Uhlenbusch: één in de stad Elsfleth in Nedersaksen en één bij Mölln in Sleeswijk-Holstein. Toch hebben deze locaties geen directe band met de serie; de naam werd puur gekozen vanwege zijn typisch Noord-Duitse klank.

De afleveringen werden telkens ingeleid door de kinderen die in die aflevering centraal stonden. Dat gaf de serie een speels en persoonlijk karakter. De cast bestond uit een groot aantal jonge acteurs, van wie sommigen later een succesvolle carrière opbouwden. De bekendste onder hen is Moritz Bleibtreu, die als kind een rol had in de serie en later uitgroeide tot een van de meest gerenommeerde Duitse filmacteurs.

Naast de kinderen speelden ook verschillende volwassen acteurs een belangrijke rol. Hans Peter Korff vertolkte de goedmoedige en soms wat naïeve postbode Onkel Heini, een personage dat door zijn vriendelijke uitstraling al snel geliefd werd. Trude Breitschopf speelde de kordate Oma Piepenbrink, terwijl Uwe Dallmeier gestalte gaf aan de boer Brömmelkamp. Hildegard Wensch verscheen regelmatig als Tante Appelboom, een figuur die in het dorp altijd wel ergens bij betrokken leek te zijn.

De regie van de serie lag onder meer in handen van Thomas Draeger, met Barbara Schubert als assistent. De scripts werden geschreven door een team van ervaren auteurs, waaronder Monica Bleibtreu, Rainer Boldt, Karlhans Frank, Bernhard Frey, Herbert Günther, Hans Peter Korff, Ingrid Kötter en Josef Rödl. Hun gezamenlijke werk zorgde voor verhalen die zowel humoristisch als hartverwarmend waren.

Het titellied, gecomponeerd door Graziano Mandozzi, werd een echte oorwurm. Vooral de refreinregel “Auweia, auweia, der Hahn legt keine Eier” bleef bij veel kijkers hangen. Het lied zette meteen de toon: vrolijk, licht en vol dorps charme.

Uitzending en blijvende populariteit
De eerste aflevering, getiteld Bierlisa, werd uitgezonden op 24 december 1977. In april 1978 volgde een bijzondere uitzending waarin drie afleveringen achter elkaar in het avondprogramma werden vertoond. Daarna liep de serie verder in reguliere uitzendingen en bleef jarenlang populair. Later verscheen de reeks ook op dvd, waardoor nieuwe generaties kennis konden maken met het dorp Uhlenbusch.

De serie werd onder de titel Nieuwtjes uit Uhlenbusch uitgezonden door de VARA. In totaal werden 21 van de 40 afleveringen in Nederland vertoond, verspreid over de periode 1979 tot 1982.

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiëren