Ontkroeënde Pool

Vers geveld’ abélen bomen,
Zoeë begint e sjoeën gedicht;
Mer ‘de Pool’ now, songer linje,
Bah, det is e kaal gezicht.

En die jonge wilj kestanje
Waere binnenkort verpotj.
Um et plekske woe die koome
Wurd geluif ich ierst gelotj.

Mer as ein hiël klein bietje
Dao te zegge hei gehad,
Heije ze dóór blieve kappe
Want dao steit nag lank hout zat.

Kiek now toch ins nao die poeul dao
En daen draod mit veil volt straum
Stuk vur stuk zien toch die houter
Lilker as ene linjebaum.

Hiëre die de straum os levert
Steur de straum toch dor de gronkt,
As die poeul dao blieve pronke
Is et toch wel al te bonkt.

Ooze ‘Pool’ det waas echt Heldjes.
Idde dirp heet zoe et zien,
Det ‘de Pool’ now is verdwene
Det duit echte Durper pien.

Now de buim dan zien gevalle
Now ‘de Pool’ verloor zien kroeën
Now vreugt idderein in Heldje:
‘Maak toch gauw die plek wir sjoeën’.

‘Laot dao now e plein aanlegge,
Sjoeën as neemes hei gedacht,
Woevan idderein mot sjtuute,
Wae, mer auch oos naogeslacht’.

‘Edelachtbaren Burgemisjter
En Gae leden van de Raod,
Gae laot now det plein verdraaie
Heldje hoopt det g’et verstaot’.

‘Spaar gin werk, bestee get geuste
Knap et Mariaplein sjoën op,
Oet de gevel van et Raodhoes
Kiekt Lambertus d’r altied op’.

En as tusse greune struuk dan
Bloome bleuje bonkt en fijn,
Zulle we ‘de Pool’ vergaete
Um e sjoeën Mariaplein.

In ’t Blèdje van 18 november 1947

Oet den Vremde

Wiet van Helje in den Vremde
Woe ich allewieles woeën,
Dink ich dôk aan dich mien dörpke
Want ich vóng dich toch zoeë sjoeën.

Um now op de huugt’te blieve
Van wat in Heldje al gebeurd,
Krieg ich iddere waek gelökkig
Midden-Limburg tow gesjteurd.

As det kumt gaon ich aan ’t laezen,
Begin van veur, sjei van achter oet,
En staon altied stóm verwongerd
Wie oos Heldje geit vörroet.

Van alles is d’r al gekome,
Auch enne culturele groep,
En now merk ich det d’r woeëne
Minse met ennen dichtersknoep.

Wat woord Heldje sjoeën bezongen
In ’t dichtstök nummer ein,
Wat heb ich dao van genote
Jao ich vóng ’t bieëstig fijn.

Mer den dichter, tegenzanger,
Merkte dao hieël get op aan,
Laot dae now ens wieër gaon laeze
Zien oordeil geuft hae dan d’r aan.

Bèn geröst gae tegenzanger,
Kóm mer now neet miër gezeurd,
De mooder woord ’t erst bezónge
De kinjer kriege ’n later beurt.

Eine boete Heldje woeënende Heldjese

In ’t Blëdje van 12 juni 1948

Groeët Heldje

Laezers van ‘Midde-Limburg’

Dit gedeecht is besjtumd vur alle minse die
Woeëne teusse Jn Vlaondere em Gaelberg,
’t Naers-kanaal en de Brëtse Sjtruuk, in ein
Woord: vur hieël Heldje en ich bee det ‘t
Allerèrst, d’n deechter van ‘Tegenzang’ aan.

S.F.

Groeët Heldje

Zeker, zeker beesten oeëme,
Mer netuurlik leve tant,
Jóng of maedje, hieër of dame
Van det versje in oos krant;
Zeker huurt gae auch bèj Heldje
Gae ziet auch van oos gemintj,
Alles teusse de gemintjspäöl
Elken elder, idder kindj.

En gae deechter, maak gèn zórg uch
Det wae uch nag neet mieër zeen,
E gedeecht woe det in oetkwaam
Woord geweigerd dór Kassteen.
’t Klónk mesjoen get chauvinistisch
-Hè wat is det ’n diek woord-
Mer wie det ich aevel huurde
Heet mie deechsel auch bekoord.

Ich bin werkelik neet bèjzeechtig
Ich zeen overal veul sjoeën,
Of me op Kattesjtert of Vlegert
Of op Sjraomes heet de woeën
In de Loeë of op de Voosberg
Auch op Ninnes of de Hei,
In de Groze of de Kwakvoors
Overal klinkt blèj: ‘Joechei!’

En auch Kaumeshook en Sele
Griezen Öpper en Sjtaakberg,
Hoebesjlaag en Sjtoks en Kieviet,
Hongsheuvel en Peddenberg,
Knaespert, Wietel, Hazenakker,
Al die plekskes zien hieël sjoeën,
Ze zien waerd um te bezinge
Allemaol op blèjen toeën.

Mer as ich goof heb begrepe
Vingt d’in mie gedeecht neet good
Det in Heldje heb gesjreve
Bove ’n pluum op Dörper hood,
Aevel gae sjrieft auch Groeët Heldje,
Is dao dan neet mèt weerlaogd
Det de sjoeëne nama van Heldje
Allein as gemintjsnaam wörd gezaogd?

Nae ich mein auch ’t plekske
Wat gae now dan numt de rómp
Wel gaet raegt haet op naam Heldje,
Neet umdet dao sjteit ’n pómp
Me rum det dao auch de raeste
Van de èrste kerk nag staon,
Dao ’n hoes vur God te bouwe
Hebbe ze toe good gedaon.

Gae zekt zelf det ’t de rómp is
Woe mie versje over geit,
Mer dan mot dao auch ’t hert zien
Des ’t eenvoudigst was besjteit,
En det klopt, jao det is zeker,
Want dao sjteit Lambertus troeën,
In de gevel van ’t Raodhoes
Nurges angers is zien woeën.

Um ’t hert te gaon versjoeve
Minse det is niks gedaon
Laot d’n hertsjlaag ós neet sjteure
Laot de heng in ein ós sjlaon
Laot ós same blieve wèrke
Rónk um de Gemintjspetroeën
Dan, dan zulle we belaeve
Ein GROEËT HELDJE as ós loeën.

In ’t Blèdje van 12 juni 1948

Tegenzang

Heldje waas in vreuger tieje
Ein geweldige gemintj;
Det is niks um op te sjnieje,
Want det wèt jao idder kintj.

Dekershoors met Onger, Inh,
Keuningsleus en de Grashook,
Van de Sjnep wies in de Grinj,
Hub en Keup, Kepèl en Brook.

Zankberg, Beringe, den Beuke
Dörp, de Sjtogger, op den Haag
Overal woe me gonk zeuke
Waas ’t Heldjes, wat me zaag.

Heldje is now hel gekrompe,
-de Pool en nag get d’r um heen-
’t Is now nag me reine romp en
Hiël de res wördt neet gezeen.

Wae,, die neet in Dörp toeshure,
Moge wae toch hiël mesjien,
Zonger, dichter, uch te sjture
Auch ein bietje Heldjes zien?

Eine Groeët Heldjese
In ’t Blèdje van 5 juni 1948

In Heldjen is ‘t good

Refrein
Helje, Helje oos dörp.
Idderein ken ut dao bevallen.
Mit boor en burger,
erm en riek kan me dao kalle.
Me laeft plezerig ongerein.
Sjtand speult gin rol
des um ut aeve,
in Helje Dörp dao is ut good.
tis waerd um dao te laeve

Helje met zien sjoëne lenjer,
mit zien weien en zien vieë.
Met zien beus en ziene kowberg
Sjoën in zomer en sjoën mit sjnieë.
Helje mit zien aoje gevels
ronk um ut Mariaplein.
Helje det os hiël erg leef is.
Och wat vinge wae det fijn.

En al waeren aich de minse
Van oos dörp Kuus genumd
Baeter sjlaag zal me neet vinge
Daovan is nag, nag noeët gedrumd
Flinke jónges, leve maedjes
Allemaol ein hert van goud,
Mèt de jeugd die Helje riek is
Wurdt de toekomst ópgebouwd.

En al heet dae lèlleken oorlog
Mènnig hoed versjangeleerd,
Woord de kèrk in puin gesjote
Dór de Pruse óngesjeneerd.
Al verloor oos dörp d’n tore
En de Pool zien greune kroeën
Heldje blieft tóch hoeëger sjtreve
Mèt Lambertus op d’n troeën.

En al is de Pool -elk zuut ‘t-
Kaal has wie ’n geitewei
Greune graaskleur duit os hope
Ens op blome vanaaf hei
En as dan alle weeg ëns
Alle koeëte knoj verdwient:
Dan is Dörp sjoeën aan natuursjoeën
Woe de zon hieël blèj op sjient.

Helje, dörp um te benieje
Want de minse zien dao good
Boor en börger kan ich lieje
Dao is gé versjil van blood.
Rang of sjtand, des um ’t aeve
Kips haet rechte, net as hood,
Gaer wilt idderein dao laeve
Want in Helje is ‘t good.

Weurd: Sief Frencken
Meziek: Wiel Kranen

14 augustus 1947
In ’t Blèdje van 29 mei 1948.

Gröts op eige taal

Ich bin gröts óp de taal
Die mie moder mich liërde,
Die sjpraak ich gereus
En mèt hieël veul plezeer.
Ich vur mich ving ze sjoeën
En ich durf ’t te zegke
Det ich vur ’t Heldjes
Mich nurges sjeneer.

As ’t Uch neet bevèlt
Det ‘nne jaos dao gepaos wurdt
En det me dao daag zeet
Gewuuën mer mèt ‘Heuj!’
Och, dan kump det, zoeë tuntj mich,
Neet gód genóg kinnen
D’n aard van oos leuj.

Mer bèj ós zien d’r auch
Die hoeëg Hóllands thoes sjpraeke,
Al sjudde heur weeg auch
Op Limburgse grónk.
Hoeëg Hóllands, mèt fraanjels
In ’t belang van de weechter!?
Die kome, zoeë zeet me,
Dao baeter mèt róngk.

Waem ’t geluift, geit zien geng,
Mer mót wel d’r aan dinke
Det mènnige mónk
Zich al fies heet gebórd
Asse kal mei verkoch
Dae óp Neerlands neet sjtalde.
Ich gaef Uch e veurbèldj
Mer hieël in ’t kórt.

‘Kleine Jantje, ga jij
In het hoenderhok halen
De mand die daar staat,
Doe het evel heel gauw,
Laat je moetje niet wachten,
Schiet op, je moet plakken
En breng impessant ook
Daar ginds mee die touw!’

Kleine Jan liërt zoeë taal
Woe de jónges um laoche;
En Mientje, zie zeuster,
Get hoeëg óp de bein,
Die kreeg vreugaan ‘ns kieves
En ich hei kómpaossie,
Want waem sjtrukelt nów noeët
Over klómpen óf sjtein?

“Kijk toch uit, grote gaand,
Waarom ligt gij daar, meisje,
Te schravelen zo
Over klompen van Pa;
Snoef je neus efkes uit,
Word als ik eens een dame!…’
Zoeë kreeg Mientje dus kieves
En… taalles van Ma.

Laot oos gód Limburgs vólk
D’r tóch altied aan dinke:
Besjaving van ’t langk
Woord in Limburg geweeg.
Toen ’t Noorde nag sjtameld’
En ’t Weste neet druuëg waas,
Toen waogden al minse
Zich hèj aan ’t gedeech

Sjpraek gereus dus eur plat,
Daoveur moog G’Uch neet sjame
En de Neerlandse taal
Mak Ge rieker daomèt
Mer belangrieker nag
Is det dao dór bewaard blieft:
Veul geestelek laeve,
’t Hoeëgset, wie Ge wët.

9 januari 1952

U kunt de inhoud van deze pagina niet kopiëren